Vertrekken is altijd moeilijk.
Het was even wennen, maar nu ik er eindelijk ben heb ik er echt zin in gekregen. Gisteren de trein genomen vanuit Brussel Zuid, om aan de eeuwige tocht van 9u te beginnen. De trein reed rechtstreeks van België naar Basel, waardoor we dus 2 grenzen overschreden, met de nodige douanecontroles.
Overstappen in Basel was lichtjes beangstigend, en het gevoel "wat doe ik hier" spookte even door mijn hoofd. Maar eens aangekomen in (het zonovergoten) Luzern voelde ik me op mijn gemak, misschien zelfs al een beetje thuis (deels omdat ik hier al was geweest). Het appartement wist ik ook al zijn, dus geen nodeloze zoektocht met een loodzware valies (by the way: een valies van 100 miljard kilo op zo'n rek in de trein krijgen is vrijwel onmogelijk, maar met de hulp van enkele passanten en de nodige uppercuts van de valies lukt het wel). Eens geïnstalleerd en gewassen (rond 17u) nog even de stad in, en een boek rustig lezen op een pleintje. Nog even skypen met de familie en dan bed in.
Vandaag een beetje uitgeslapen, en op zoek gegaan naar het stadhuis om mij in te schrijven in het vreemdelingenregister (waar ik (gelukkig?) in het Frans werd geholpen). Erna nog wat rondgelopen in de stad, genoten van het weer, en op zoek gegaan naar een adaptor voor de stopcontacten (ze hebben hier de vreemdste stopcontacten). Inkopen gaan doen, en nu wat rusten op mijn kamer. Het is in principe de living, maar aangezien het meisje (Lena) waarvan ik haar kamer onderhuur pas de 18e vertrekt, hebben ze hiervan mijn tijdelijke kamer gemaakt.
Morgen is het introductiedag op school, en ga ik dan ook voor de eerste keer de andere erasmusstudenten ontmoeten, erna nog iets gaan drinken (in organisatie van de school), en we zien wel hoe de rest van de avond verloopt.
Misschien leer ik die mietjes eens drinken.
